با ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺳﮑﺲ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ... ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﮐﻮﻩ ﻫﺎ ... ﺑﺎ ﺟﺪﺍﺭﻩ ﯼ ﻧﺎﺯﮎ ﺯﻣﯿﻦ ... ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﺟﺎﺩﻩ
... ﺑﺎ ﺗﻮﻫﻢ ﺗﻮ ... ﺑﺎ ﺳﺮﻋﺖ ﻧﻮﺭ ... ﺑﺎ ﻣﺎﺷﯿﻦ ﭘﻠﯿﺲ ﻭ ﮔﺮﺩﻧﻪ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﮔﺮﺩﻧﻢ ﺭﺍ ﺁﺧﺮ
ﭘﺎﯼ ﭘﺎﯾﺸﺎﻥ ﻣﯽ ﺷﮑﻨﻢ ... ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﺻﺒﺢ ﺯﻭﺩ ... ﻭﺿﻮ ﻣﯽ ﮔﯿﺮﻡ ... ﻭ ﺩﻋﺎ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻧﻢ
... ﮔﺮﺩﻧﺒﻨﺪ ﺍﮊﺩﻫﺎ ﻭ ﻟﻮﺑﯿﺎﯼ ﺳﺤﺮﺁﻣﯿﺰﯼ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﯼ ... ﺍﺯ ﺍﯾﻨﺠﺎ ﻭ ﺍﺯ ﺣﺪﻭﺩ
ﻓﻘﻂ ﻫﺸﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﻣﺘﺮ ﺍﺧﺘﻼﻑ ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﺩﺭﯾﺎ ... ﺩﺍﺭﻡ ﺑﺎ ﺗﻮ ﺣﺮﻑ ﻣﯽ ﺯﻧﻢ ... ﺍﺯ ﺗﻮﺍﻧﺎﯾﯽ
ﻫﺎﯼ ﻋﺠﯿﺒﻢ ﺩﺭ ﻓﻬﻤﯿﺪﻥ ﻭ ﺩﺭﮎ ﺍﯾﻦ ﺍﺧﺘﻼﻑ ﻭ ﺍﺯ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﯼ ﻃﺒﻘﺎﺗﯽ ﮐﻮﻩ ﻫﺎ ... ﺑﻪ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻧﮕﺎﻩ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ... ﻭ ﻣﯽ ﺧﻨﺪﻡ ... ﺑﻪ ﺗﻮ ... ﺑﻪ ﺧﻮﺩﻡ ... ﺑﻪ ﻓﺮﻫﺎﺩ ... ﻣﯽ ﮔﻮﯾﻨﺪ ﻣﻮﻣﻦ
ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻣﯽ ﺧﻨﺪﺩ ... ﺍﯼ ﯾﺎﺭ ﺍﯼ ﯾﮕﺎﻧﻪ ﺗﺮﯾﻦ ﯾﺎﺭ ... ﻣﯽ ﺑﯿﻨﯽ ؟ ﺑﺎﺯ ﺗﻮﻫﻢ ﺯﺩﻩ ﺍﻡ ... ﺑﺎﺯ
ﺍﻧﮕﺎﺭ ﯾﮏ ﺩﺳﺘﯽ ﻣﯽ ﺯﻧﺪ ﭘﺸﺖ ﺩﺳﺘﻢ ﻭ ﻣﯽ ﮔﺬﺍﺭﺩ ﺭﻭﯼ ﺷﺎﻧﻪ ﺍﻡ ... ﺑﺎﺭ ﺳﻨﮕﯿﻨﯽ ﺍﺳﺖ
... ﭼﻬﻞ ﻫﺰﺍﺭ ﮐﯿﻠﻮ ﻭﺯﻥ ﮐﻤﯽ ﻧﯿﺴﺖ ... ﺣﺘﺎ ﮐﻤﺮ ﻣﻮﺭﭼﻪ ﺭﺍ ﻫﻢ ﻣﯽ ﺷﮑﻨﺪ ﭼﻪ ﺑﺮﺳﺪ ﯾﺎ
ﻧﺮﺳﺪ ﺑﻪ ﺁﺳﻤﺎﻥ ... ﺑﺎﺯ ﺻﺒﻮﺭﻡ ... ﺑﺎﺯ ﺻﺒﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ... ﺗﻮﯼ ﺩﻧﺪﻩ ﯼ ﺑﻌﺪﯼ ﺣﺘﻤﻦ ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﻓﻬﻤﯿﺪ ... ﺣﺘﻤﻦ ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺭﮎ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩ ... ﺑﻬﺘﺮ ... ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﺟﺎﺩﻩ
ﻫﯽ ﺟﻬﺖ ﻋﻮﺽ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ... ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ ﺳﯿﮕﺎﺭﯼ ﻧﯿﺴﺘﻢ ... ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ ... ﺑﺎ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺳﮑﺲ
ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ... ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﺟﺎﺩﻩ ... ﺑﺎ ﺷﺎﻫﯿﻨﯽ ﮐﻪ ﮐﻨﺎﺭ ﻣﺎﺷﯿﻨﻢ ﭘﺮﻭﺍﺯ ﻣﯽ ﮐﺮﺩ ﻭ ﯾﮑﻬﻮ ...
ﺑﺎﻭﺭﺕ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ؟؟؟ ﯾﮑﻬﻮ ... ﺑﻪ ﯾﮏ ﺿﺮﺏ ﺑﺎﻻ ﮐﺸﯿﺪ ﻭ ﺭﻓﺖ ... ﺭﻓﺖ ﻭ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺭﻓﺖ
... ﻭ ﺁﻣﺪ ... ﭘﯿﺶ ﺗﻮ ... ﺗﻮﯼ ﺍﻭﻟﯿﻦ ﺭﻭﺳﺘﺎﯼ ﺑﯿﻦ ﺭﺍﻩ ﺍﺯ ﺩﺧﺘﺮ ﻟﭗ ﻗﺮﻣﺰﯼ ﻓﺮﻭﺷﻨﺪﻩ
ﭘﺮﺳﯿﺪﻡ ﮐﻪ ﺍﺳﻤﺖ ﭼﯿﺴﺖ؟ ﮔﻔﺖ ... ﮔﺎﺑﺮﯾﻼ ﻭ ... ﺁﺥ ﮔﺎﺭﺩﻟﯿﺎ ... ﮔﺎﺭﺩﻟﯿﺎ ... ﺳﯿﺒﯽ ﺍﺯ
ﺷﺎﺧﻪ ﻓﺮﻭ ﺍﻓﺘﺎﺩ ... ﺁﻥ ﺷﺮﺍﺏ ﻣﮕﺮ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻪ ﺑﻮﺩ؟ ﺑﺎﺯ ﻫﻢ ﺭﻭﯼ ﺷﯿﺸﻪ ﺍﺵ ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﻧﺪﯼ
... ﺗﻠﻔﻨﻢ ﺯﻧﮓ ﻣﯽ ﺧﻮﺭﺩ ... ﻫﻨﺪﺯ ﻓﺮﯼ ﺭﺍ ﻭﺻﻞ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﺻﺪﺍﯾﯽ ﺍﺯ ﭘﺸﺖ ﺧﻂ ﺑﻪ ﻣﻦ
ﺗﺒﺮﯾﮏ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﺪ ... ﻗﺮﻋﻪ ﯼ ﻓﺎﻝ ﺭﺍ ﺯﺩﻩ ﺍﻧﺪ ﺑﻪ ﻧﺎﻣﻢ ... ﻣﺒﺎﺭﮎ ﺍﺳﺖ ... ﻫﺮ ﺩﻩ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﻫﻢ ﻭﻝ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﻭ ... ﺑﻮﯼ ﻟﺒﺎﺱ ﺧﻮﺍﺑﺖ ﺳﺮ ﺍﻭﻟﯿﻦ ﭘﯿﭻ ... ﺗﺮﻧﺞ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﻭ ﻣﯽ
ﭘﯿﭽﺪ ﺗﻮﯼ ﻣﺸﺎﻣﻢ ...