جعد گاردلیا

گاردلیاها گیرها و گره ها و گرفت هایی هستند لا و به لای جعد هر متنی که هر بار کلماتشان را دوباره شانه می کشم به دندانه هایم گیر می کنند و هر بار بلندتر از قبل داد میزنم: یواش ... مامان ... یواش تر ... 

گاردلیا که رفت

ﮔﺎﺭﺩﻟﯿﺎ ﮐﻪ ﺭﻓﺖ ﺩﯾﮕﺮ ﻫﯿﭻ ﺯﻧﯽ ﻫﺮﮔﺰ ... ﺑﻪ ﭼﺸﻤﻢ ﻧﯿﺎﻣﺪ ... ﺩﯾﮕﺮ ﺩﻟﻢ ﺑﺮﺍﯼ ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﻧﺰﺩ ... ﻣﺤﻮ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻫﯿﭻ ﻟﺒﯽ ﻧﺸﺪ ... ﺩﯾﮕﺮ ﺑﺮﺍﯼ ﻫﯿﭻ ﺯﻧﯽ ﺳﺘﺎﺭﻩ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻧﮑﺮﺩﻡ ... ﭘﯿﺮﺍﻫﻦ ﻗﺮﻣﺰ ﻭ ﮔﻠﺪﺍﺭ ﻧﺨﺮﯾﺪﻡ ... ﮔﺎﺭﺩﻟﯿﺎ ﮐﻪ ﺭﻓﺖ ﺩﯾﮕﺮ ﻓﻘﻂ ﮔﺎﻫﯽ ﺑﺎ ﺩﺧﺘﺮ ﻧﮕﻬﺒﺎﻥ ﺗﻮﯼ ﮐﯿﻮﺳﮏ ﮐﺎﺋﻮﭼﯽ ﺁﻧﻄﺮﻑ ﻫﻤﯿﻦ ﮐﺎﺭﺧﺎﻧﻪ ﯼ ﭘﺸﺖ ﺧﺎﻧﻪ ﻣﺎﻥ ﻗﺮﺍﺭﻫﺎﯼ ﻣﺜﻠﻦ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﮔﺬﺍﺷﺘﻪ ﺍﻡ ... ﻓﻘﻂ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻮﺳﯿﺪﻩ ﺍﻡ ﻭ ﻓﻘﻂ ﺑﻪ ﺍﻭ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻡ ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ ﺩﻟﻢ ﻫﻮﺍﯼ ﺑﺎﺯﯼ ﮐﺮﺩﻥ ﺷﻄﺮﻧﺞ ﺑﺎ ﻣﻬﺮﻩ ﻫﺎﯼ ﮐﻤﺮﺵ ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ... ﻓﻘﻂ ﺑﻪ ﺍﻭ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻡ ﮔﻮﺭ ﭘﺪﺭ دنیا ... ﺍﻣﺸﺐ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺗﻮ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺗﻮ ﺗﺎ ﺻﺒﺢ ﺗﻮﯼ ﻫﻤﯿﻦ ﮐﯿﻮﺳﮏ ﮐﺸﯿﮏ ﻣﯽ ﮐﺸﻢ ... ﮔﺎﺭﺩﻟﯿﺎ ﮐﻪ ﺭﻓﺖ ﺩﯾﮕﺮ ﻫﯿﭻ ﻭﻗﺖ ﺭﻭﯼ ﻣﻮﺯﺍﯾﯿﮏ ﻫﺎﯼ ﺧﻨﮏ ﻫﯿﭻ ﭘﺸﺖ ﺑﺎﻣﯽ ﺑﺎ ﺩﻫﺎﻥ ﻧﯿﻤﻪ ﺑﺎﺯ ﺑﻪ ﭘﺸﺖ ﻧﺨﻮﺍﺑﯿﺪﻡ ﻭ ﺑﻪ ﻫﯿﭻ ﺁﺳﻤﺎﻧﯽ ﻧﮕﺎﻩ ﻧﮑﺮﺩﻡ ﮐﻪ ﯾﮑﻬﻮ ﺩﻭ ﺟﻔﺖ ﭼﺸﻢ ﻏﯿﺮ ﺍﺯ ﺩﻭ ﺟﻔﺖ ﭼﺸﻢ ﻫﺎﯼ ﮔﺎﺭﺩﻟﯿﺎ ﺗﻮﯼ ﺻﻮﺭﺗﻢ ﺑﺮﻕ ﺳﺘﺎﺭﻩ ﺑﺰﻧﻨﺪ ﻭ ﮐﺴﯽ ﺑﻪ ﻏﯿﺮ ﺍﺯ ﮔﺎﺭﺩﻟﯿﺎ ﺷﺮﺍﺏ ﺗﻠﺦ ﺍﺯ ﻻﯼ ﻟﺐ ﻫﺎﯼ ﺷﯿﺮﯾﻨﺶ ﻗﻄﺮﻩ ﻗﻄﺮﻩ ﺑﻪ ﺩﻫﺎﻧﻢ ﺑﺮﯾﺰﺩ ... ﺍﺯ ﻭﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﮔﺎﺭﺩﻟﯿﺎ ﺭﻓﺖ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﻓﻘﻂ ﺩﺧﺘﺮ ﻧﮕﻬﺒﺎﻥ ﺗﻮﯼ ﮐﯿﻮﺳﮏ ﮐﺎﺋﻮﭼﯽ ﺁﻧﻄﺮﻑ ﻫﻤﯿﻦ ﮐﺎﺭﺧﺎﻧﻪ ﯼ ﭘﺸﺖ ﺧﺎﻧﻪ ﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﺳﻔﺖ ﺑﻐﻞ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻡ ... ﻓﻘﻂ ﺑﻪ ﺍﻭ ﻟﺐ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﻡ ﻭ ﺍﺯ ﺍﻭ ﻟﺐ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﻡ ... ﮔﺎﺭﺩﻟﯿﺎ ﮐﻪ ﺭﻓﺖ ﺩﯾﮕﺮ ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﺑﺮﺍﯾﻢ ﮐﺲ ﻧﺸﺪ ... ﺩﯾﮕﺮ ﻫﯿﭻ ﺩﺳﺘﯽ ﺑﺮﺍﯾﻢ ﺩﺳﺖ ﻧﺸﺪ ﻭ ﻫﯿﭻ ﭘﺎﯾﯽ ﺑﺎ ﭘﺎﯾﻢ ﭘﺎ ﻧﺸﺪ ... ﮔﺎﺭﻟﯿﺎ ﮐﻪ ﺭﻓﺖ ﺟﮕﺮﻡ ﺳﻮﺧﺖ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﻭ ... ﻗﻠﺒﻢ ﺣﺪﺍﻗﻞ /ﮐﻤﺴﺘﻪ ﯾﮑﺒﺎﺭ ﺍﯾﺴﺘﺎﺩ ... ﺭﻭﯼ ﭘﺎﯼ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﻢ ... ﻭ ﭼﻨﺎﻥ ﻓﺮﯾﺎﺩ ﮐﺸﯿﺪ ﮐﻪ ﺳﻘﻒ ﻣﻬﺘﺎﺑﯽ ﺧﺎﻧﻪ ﺧﺮﺍﺏ ﺷﺪ ﺭﻭﯼ ﺳﺮم ... ﮔﺎﺭﺩﻟﯿﺎ ﮐﻪ ﺭﻓﺖ ﻧﻔﺲ ﻣﻦ ﻫﻢ ﺭﻓﺖ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ... ﺭﻭﺣﻢ ﺗﻠﻒ ﺷﺪ ﺗﻨﻢ ﺩﯾﮕﺮ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﯽ ﺟﺴﻢ ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺵ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻫﯿﭻ ﺯﻧﯽ ﺟﺰ ﺩﺧﺘﺮ ﻧﮕﻬﺒﺎﻥ ﺗﻮﯼ ﮐﯿﻮﺳﮏ ﮐﺎﺋﻮﭼﯽ ﺁﻧﻄﺮﻑ ﻫﻤﯿﻦ ﮐﺎﺭﺧﺎﻧﻪ ﯼ ﭘﺸﺖ ﺧﺎﻧﻪ ﻣﺎﻥ ﻧﺒﺨﺸﯿﺪ ﻭ ﺧﺐ ... ﻣﮕﺮ ﭼﻪ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺟﺰ ﺩﺭﮎ ﺣﺲ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻥ ... ﮔﺎﺭﺩﻟﯿﺎ ﮐﻪ ﺭﻓﺖ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﺪ ﺑﻮﺩ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ... ﺧﯿﻠﯽ ﺳﯿﺎﻩ ... ﻭ ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰﯼ ﺩﯾﮕﺮ ﺑﻪ ﻫﯿﭻ ﺧﻮﺑﯽ ﺍﺯ ﻫﯿﭻ ﺷﮑﻠﯽ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺷﮑﻞ ﻫﺎﯾﯽ ﻧﺸﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﺁﻧﻬﻤﻪ ﺧﻮﺑﯽ ﻫﺎﯼ با تو ﺑﻮﺩﻥ ﮔﺎﺭﺩﻟﯿﺎ ... ﺑﺮﺍﯼ/ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻫﻤﯿﻦ ﺑﻮﺩ ﮔﺎﺭﺩﻟﯿﺎ ﮐﻪ ﺭﻓﺖ ﻣﻦ ﻫﻢ ﺭﻓﺘﻢ ... ﺭﻓﺘﻢ ﭘﯿﺶ ﮔﺎﺭﺩﻟﯿﺎ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ... ﺭﻓﺘﻢ ﻫﻤﺎﻧﺠﺎ ﭘﯿﺶ ﺧﻮﺩﺵ ﻭ ﺣﺎﻻ ﺩﯾﮕﺮ ﮔﺎﻫﯽ ﻓﻘﻂ ﮔﺎﻫﯽ ﺩﻟﻢ ﺑﺮﺍﯼ ﺷﻄﺮﻧﺞ ﺑﺎﺯﯼ ﮐﺮﺩﻥ ﺑﺎ ﻣﻬﺮﻩ ﻫﺎﯼ ﮐﻤﺮ ﻫﻤﺎﻥ ﺩﺧﺘﺮ ﻧﮕﻬﺒﺎﻥ ﺗﻮﯼ ﮐﯿﻮﺳﮏ ﮐﺎﺋﻮﭼﯽ ﺁﻧﻄﺮﻑ ﻫﻤﯿﻦ ﮐﺎﺭﺧﺎﻧﻪ ﯼ ﭘﺸﺖ ﺧﺎﻧﻪ ﻣﺎﻥ ﺗﻨﮓ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ... ﻓﻘﻂ ﮔﺎﻫﯽ ﺩﻟﻢ ﺑﺮﺍﯼ ﮔﺎﺭﺩﻟﯿﺎ ﺗﻨﮓ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ...