ﮔﺎﺭﺩﻟﯿﺎ ﺑﻪ ﻓﺪﺭﺱ : ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﺭﺍ ﮔﻔﺘﻢ ... ﺑﺎ ﺁﺭﺍﻣﺶ ... ﺁﺭﺍﻡ ... ﻫﻤﻪ ﯼ ﻣﺎﺟﺮﺍ ﺭﺍ ... ﺑﻪ
ﻫﻤﯿﻦ ﺳﺎﺩﮔﯽ ... ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﺳﺎﺩﮔﯽ ﻭ ... ﺻﺮﺍﺣﺖ ... ﻣﯽ ﺩﺍﻧﯽ ﮔﺎﻫﯽ ﻻﺯﻡ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ
ﺁﺏ ﺑﯿﺎﯾﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺳﺮﺕ ﺑﮕﺬﺭﺩ ... ﻓﻘﻂ ﮐﺎﻓﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺯﺍﻧﻮﻫﺎﯾﺖ ﺭﺍ ﺧﻢ ﮐﻨﯽ ﻭ ﺧﻮﺩﺕ ﺭﺍ
ﺗﻮﯼ ﺧﻮﺩﺕ ﺟﻤﻊ ﮐﻨﯽ ﻭ ﺑﻨﺸﯿﻨﯽ ﻭ ... ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ... ﻫﻤﻪ ﯼ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﺍﺯ ﺳﺮﺕ ﺑﮕﺬﺭﺩ ...
ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﻫﯿﭻ ﺩﺳﺘﮕﯿﺮﻩ ﺍﯼ ﺭﺍ ﻧﭽﺮﺧﺎﻧﺪ ... ﺍﺯﻫﯿﭻ ﭘﻠﻪ ﺍﯼ ﺩﯾﻮﺍﻧﻪ ﻭﺍﺭ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻧﯿﺎﻣﺪ ... ﻣﯽ
ﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﺻﻠﻦ ﻧﭙﺮﯾﺪ ... ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﺷﺪﻩ ﻫﺎ ﻧﺸﻮﺩ ﻭ ... ﺁﺭﺍﻡ ﺯﯾﺮ
ﺑﺎﺭﺵ ﯾﮑﺮﯾﺰ ﺑﺮﻑ ... ﯾﮑﺪﺳﺖ ... ﺳﻔﯿﺪ ... ﺁﺭﺍﻡ ... ﺧﻮﺍﺑﯿﺪ ... ﻧﻪ ﻓﺪﺭﺱ ... ﻧﻪ ... ﻧﺸﺪ
... ﺑﺮﺍﯼ ﻣﻦ ﻧﺸﺪ ﮐﻪ ﻧﺸﻮﺩ ... ﻧﺸﺎﻥ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﻧﺸﺎﻥ ﮐﻪ ﺭﻭﺑﺮﻭﯼ ﺗﻮ ... ﺭﻭﯼ ﺗﺨﺖ ﺧﻮﺍﺑﺖ
... ﭼﻠﯿﮏ ... ﮐﻠﻮﺯﺁﭖ ﺩﻭﺭﺑﯿﻨﺖ ﺷﺪﻡ ... ﺍﻧﮕﯿﺰﻩ ﯼ ﻧﻮﺷﺘﻨﺖ ... ﻟﻌﺎﺏ ﺧﻮﺭﺷﺖ ﺑﺎﺩﻣﺠﺎﻧﺖ
... ﺗﯿﻤﺎﺭ ﺭﻭﺯﻫﺎﯼ ﺳﺨﺘﺖ ... ﻭ ... ﻃﻌﻢ ﮔﻮﺷﻪ ﯼ ﻗﻠﺒﺖ ... ﺗﻮ ﯾﮑﻄﺮﻑ ﻣﺎﺟﺮﺍ ﻧﺸﺴﺘﻪ
ﺍﯼ ﻭ ﮐﻤﺮﻧﮓ ... ﻣﺜﻞ ﻫﻤﻪ ﯼ ﺁﺩﺍﻣﺲ ﻫﺎﯼ ﺧﺮﺳﯽ ﮐﻪ ﺁﺏ ﺷﺪ ... ﻣﺜﻞ ﺁﻓﺘﺎﺏ ﭘﺸﺖ ﺍﺑﺮ
... ﺍﻣﺎ ﺍﯾﻦ ﻣﺎﺟﺮﺍ ... ﺍﯾﻦ ﻣﺜﻞ ﯾﮏ ﺍﮊﺩﻫﺎﯼ ﺩﻭ ﺳﺮ ﺩﻭ ﺳﺮ ﺩﺍﺭﺩ ﻓﺪﺭﺳﻢ ... ﺩﻭ ﺳﺮ ﮐﻪ
ﺳﺮﻫﺎﺷﺎﻥ ﻫﻢ ﻫﯽ ﺩﺍﺭﺩ ﻫﯽ ﺭﻭﯼ ﻫﻢ ﺳﺮ ﻣﯽ ﺧﻮﺭﺩ ﻭ ... ﺁﺥ ... ﭼﯿﺰﯼ ﺑﻪ ﺩﺳﺘﻢ ﺑﺪﻩ
ﻓﺪﺭﺱ ... ﺑﻬﺎﻧﻪ ﺍﯼ ... ﺩﻟﯿﻠﯽ ... ﺳﻬﻤﯽ / ﻗﺴﻤﺘﯽ ... ﭼﯿﺰﯼ ... ﺑﻪ ﺳﮑﻮﺕ ... ﺑﻪ ﻣﻦ
ﮐﻪ ﺩﺳﺖ ﻫﺎﯾﻢ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻝ ﻭ ﺑﻪ ﻫﻔﺖ ﻣﺎﻩ ﻭ ﺑﻪ ﻫﻔﺖ ﺭﻭﺯ ﺗﻌﻤﯿﺪ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﻡ ... ﺑﺮﺍﯼ
ﻣﻦ ﮐﻪ ﻓﺮﻗﯽ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ... ﺳﮑﻮﺕ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﻭ ﻣﯽ ﮔﺬﺍﺭﻡ ﺗﺎ ﺗﻮ ﺑﺎﺯ ﺗﻮﯼ ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺎﺯﯾﻨﻮﯼ
ﻟﻌﻨﺘﯽ ﻗﺪﯾﻤﯽ ﻣﺮﺍ ﻻ ﺑﻪ ﻻﯼ ﮐﺎﺭﺕ ﻫﺎﯼ ﮐﻬﻨﻪ ﻭ ﺟﺪﯾﺪﺕ ﺑﺮ ﺑﺰﻧﯽ ... ﻻ ﻭ ﺑﻪ ﻻﯼ ﻫﻤﻪ ﯼ /
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺎﺭﺕ ﻫﺎ ... ﺑﺎ ﯾﮏ ﺩﺳﺖ ... ﺑﺮﻭﻡ ﻭ ... ﺑﺎ ﯾﮏ ﺩﺳﺖ ﺩﯾﮕﺮ ... ﺑﺮ ﻣﯽ ﮔﺮﺩﻡ
ﻓﺪﺭﺱ؟ ﮔﺎﻫﯽ ﺑﺎﯾﺪ ﮔﺬﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﺁﺏ ﺑﯿﺎﯾﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺳﺮ ﺑﮕﺬﺭﺩ ...