ﺑﻪ ﺣﯿﺎﻁ ﻣﯽ ﺭﻭﻡ ﻭ ﺩﺳﺘﻢ ﺭﺍ ﺭﻭﯼ ﭘﻮﺳﺖ ﮐﺸﯿﺪﻩ ﯼ ﺑﺎﻏﭽﻪ ﻣﯽ ﮐﺸﻢ ... ﺑﻪ
ﭘﻮﺳﺖ ﻧﺎﺯﮎ ﺗﻨﺖ ... ﺑﻪ ﻫﻮﺵ ﻧﺒﺎﺗﯽ ﺍﺕ ... ﻭ ﮐﻤﯽ ﺍﺯ ﺧﺎﮐﺴﺘﺮ ﺳﻬﺮﺍﺏ ﺭﺍ ﺁﺭﺍﻡ ﺍﺯ ﮐﻒ
ﺩﺳﺖ ﻫﺎﯾﻢ ﻓﻮﺕ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﻻ ﻭ ﺑﻪ ﻻﯼ ﺩﺍﻧﻪ ﺩﺍﻧﻪ ﻫﺎﯼ ﺩﺍﻧﻪ ﺩﺍﻧﻪ ﯼ ﻣﻮﻫﺎﯼ ﺧﺎﮐﯽ ﺍﺕ ...
ﺩﺍﺭﻡ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ... ﺑﻪ ﺗﻮ ... ﺑﻪ ... ﺑﻪ ﺩﻧﯿﺎ ﺁﻣﺪﻧﺖ ... ﺑﻪ ﺭﻭﺯﯼ ﮐﻪ ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪﯼ ﻭ
ﺍﯾﻨﮑﻪ ﭼﻄﻮﺭ ﺑﺎ ﺗﻮﻟﺪ ﺗﻮ ... ﮔﺎﺭﺩﻟﯿﺎ ... ﺍﯾﻦ ﺗﺎﺱ ﺑﻪ ﻧﻔﻊ ﻣﻦ ﺑﺎ ﺟﻔﺖ ﺟﻔﺖ ﺷﺶ ﺟﻔﺖ ﺟﻔﺖ
ﺷﺪ ﻭ ﺟﻔﺖ ﺟﻔﺖ ﺍﺯ ﻣﻦ ﺭﻓﺖ ﻭ ... ﺍﯾﻨﮑﻪ ﭼﻄﻮﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺗﻮ ﺑﻪ ﻣﺮﮒ ﻣﻦ ﺧﺘﻢ ﺷﺪ ... ﺩﺍﺭﻡ
ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﮔﺎﺭﺩﻟﯿﺎ ... ﺑﻪ ﺗﻮﻟﺪﺕ ... ﺑﻪ ﻣﻬﻤﺘﺮﯾﻦ ﻟﺤﻈﻪ ﯼ ﺣﯿﺎﺕ ﻣﻦ ﺗﻮﯼ ﺍﯾﻦ ﺣﯿﺎﻁ ﻭ
ﺍﯾﻦ ﻫﻤﯿﻦ ﺑﺎﻏﭽﻪ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺣﺎﻻ ﺑﺎ ﻫﻤﻪ ﯼ ﺍﺟﺰﺍﯾﺶ ﻋﺠﯿﻦ ﺷﺪﻩ ﺍﯼ ... ﺩﺍﺭﻡ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ...
ﺑﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﭼﯿﺰﻫﺎ ﮔﺎﺭﺩﻟﯿﺎ ... ﺑﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﭼﯿﺰﻫﺎ ... ﻣﺜﻠﻦ ﺑﻪ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺩﻗﯿﻘﻦ ﻣﻄﺎﺑﻖ ﺑﺎ ﺍﺳﻨﺎﺩ
ﭘﺰﺷﮑﯽ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﻟﺤﻈﻪ ﺍﯼ ﮐﻪ ﺗﻮ ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪﯼ ... ﻣﻦ ﺍﺯ ﻫﻮﺵ ... ﺭﻓﺘﻢ ... ﮐﻨﺎﺭ ﻫﻤﯿﻦ
ﺑﺎﻏﭽﻪ ... ﺭﻭﯼ ﺩﺍﻧﻪ ﺑﻪ ﺩﺍﻧﻪ ﻫﺎﯼ ﻫﻤﯿﻦ ﺧﺎﮎ ... ﻫﻤﯿﻦ ﺧﺎﮎ ﮐﻪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﭘﺪﺭﺑﺰﺭﮒ ﻧﻪ ﮐﺴﯽ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺩﺭ ﺁﻥ ﭼﯿﺰﯼ ﺍﻓﺰﻭﺩ ﻭ ﻫﺮ ﮐﺴﯽ ﻫﺮ ﻧﺎﮐﺴﯽ ﺍﺯ ﺁﻥ ﯾﮏ ﻣﺸﺖ ... ﻣﺸﺖ ﻣﺸﺖ ...
ﺑﺮﺩ ... ﺩﺍﺭﻡ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﮔﺎﺭﺩﻟﯿﺎ ... ﺑﻪ ﺁﻥ/ ﺑﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻠﯽ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺑﺎﻏﭽﻪ ﺍﺕ ﺑﻮ ﮐﺮﺩﻡ ﻭ
ﻗﻠﺒﻢ ... ﻗﻠﺒﻢ ﺍﺯ ﯾﮏ ﻣﺎﻫﯿﭽﻪ ﯼ ﺍﺻﻠﯽ ﻭ ﺩﻭ ﺭﺑﺎﻁ ﻓﺮﻋﯽ ... ﺍﯾﺴﺘﺎﺩ ... ﺩﺍﺭﻡ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ
ﮐﻨﻢ ﮔﺎﺭﺩﻟﯿﺎ ... ﺑﻪ ﺗﻮ ... ﺑﻪ ﭘﻮﺳﺖ ﮐﺸﯿﺪﻩ ﺍﺕ ... ﺑﻪ ﺑﻮ ﮐﺮﺩﻧﺖ ... ﺑﻪ ﺍﻭﻟﯿﻦ ﭘﺮﻭﺍﺯ ...
ﺑﻪ ﺍﻭﻟﯿﻦ ﺑﻠﯿﻄﯽ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﯿﻦ ﺟﺎﯼ ﺧﺎﻟﯽ ﺍﺯ ﻫﺮ ﭘﺮﻭﺍﺯﯼ ﮐﻪ ﺑﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻫﺮ ﻫﻮﺍﭘﯿﻤﺎﯾﯽ
ﮐﻪ ﻣﯽ ﭘﺮﺩ ﺑﮕﯿﺮﻡ ﻭ ﺑﻌﺪ ... ﮔﺎﺭﺩﻟﯿﺎ ... ﭘﺮﻭﺍﺯ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺑﺴﭙﺎﺭ ... ﻓﺪﺭﺱ ... ﻓﺪﺭﺱ
ﮐﻪ ... ﻓﺪﺭﺱ ... ﭘﺮﻭﺍﺯ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺑﺴﭙﺎﺭ ﮔﺎﺭﺩﻟﯿﺎ ... ﻭ ﺑﻌﺪ ... ﺍﯾﻦ ﺟﻤﻠﻪ ﯼ ﻧﯿﭽﻪ ﺑﻪ
ﺫﻫﻦ ﺧﺎﻟﯽ ﺑﺎﻏﭽﻪ ﺧﻄﻮﺭ ﮐﺮﺩ ... ﺍﮔﺮ ﺑﻪ ﮐﺴﯽ ﭘﺮﻭﺍﺯ ﻧﻤﯽ ﺁﻣﻮﺯﯾﺪ ﺩﺳﺘﮑﻢ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺷﺘﺎﺑﺎﻧﺘﺮ
ﺳﻘﻮﻁ ﺑﯿﺎﻣﻮﺯﯾﺪ ... ﭼﻨﯿﻦ ﮔﻔﺖ ﺯﺭﺗﺸﺖ ﻭ ... ﺍﻭﻝ ﭘﯿﺸﺎﻧﯽ ﮔﺎﺭﺩﻟﯿﺎﯾﻢ ﺭﺍ ... ﺑﻮﺳﯿﺪ ﻭ ﺑﻌﺪ
... ﭼﺸﻢ ﻫﺎﯼ ﻓﺪﺭﺳﺶ ﺭﺍ ... ﺑﺴﺖ ...