به غیر از آسمان پناه می برم  ... یک جسد که الان چند ماهی است که روی زمین ولو شده ... به غیر از ملحفه های بیمارستانی که همیشه بوی ادرار استریل شده می دهند و شب ها مالیده می شوند به اشک های قراضه ام ... به غیر از پایه ی تخت خواب برقی و چهار میله ی سرم که بالای سرم بیب بیب می کند ... به غیر از جنازه ای که هی آوازهای پیرزنانه می خواند بالای سرم ... هی انجیل هی تورات هی بار خدایا باز کن درهای رحمتت را که دارم می آیم انگار دیگر ولی ... من با طعم کما ... من با طعم پرتقال با چند قاچ آناناس ... ای ای ای ... یادت هست جواد ؟؟؟ آن شب من و تو توی آن اتاق و روی پرزهای کیمیا تکیه داده بودیم و ... هی جواد ... امشب هم ما ... من و تو ... با نان و خیارشور به معراج می رویم ... من مرخص شده ام اما جسمم هی به تکه هایی جا می ماند که از روحم عقب ترند ... مسلخه ی عجیبی است فدرس ... مسلخه ی عجیبی است ... توی دهنم را زده اند پر از پرز پر از خون ... تا صبح یکور صورتم روی موکت بود جوری که جا انداخته بود به طرح موکت رویش را ... تا صبح آب دهانم یخ زده بود مابین صورت من را و پر از پرزهای پرز پرز موکت را که از روی پرزهای زبانم را می چکانید روی ... من اما حرف هایم را باور کرده بودم تا اینکه به طرز سریعی توی بیمارستان رویال کلمبیا بودم که مردم ... خونم گردن طرح های بنجاق و ترنگ ...

نکته ی روز : فرمول من برای شادكامی یك آری است یك نه یك خط راست یك هدف  ... نیچه

به گاردلیا : شلنگ آب باز  ... باز است و وسط تابستان درست در از اثر شانس منطبق افتاده است روی وسط حیاط همین خانه ... یک زنبور که به شدت شعار می دهد و تظاهرات می کند یک کرم که از لای پنج دانه ی خاک سرش را بیرون کرده و نیشش تا بناگوشش باز است یک گنجشک که ریسته از بس که ریسه رفته است یک کفشدوزک که فرچه و واکس توی دستش از دهان بازش خشک شده است یک کلاغ قاطی که سرش را هی هنوز هم که هنوز است نمی تواند بخاراند ... من وسط حیاط که نه کنار حوض بودم گاردلیا و هی داد می زدم : گاردلیا !!! گاردلیا !!! کف پایم که روی موزاییک ها داشت جزغاله می شد توپ پسر صفدری که افتاده بود توی حیاط توی دست من منتظر چاقو بود ... سرم که آفتاب خورده بود ... پیژامه ام که دمت گرم باز هم یادت رفته بود خشتکش را بدوزی و چه خناکایی را می زد به آمپر بالا رفته ی فدرس خان  ... من هی داد می زدم : گاردلیا !!! گاردلیا !!! کرم نیشش باز بود و سرش بیرون ... زنبور مدعی ... گنجشک ریسیده ... کفشدوزک متعجب و کلاغ عصبی فدرس خان هم که اسفند دونه دونه ... گاردلیا هم پشت در پنجدری یک جفت دمپایی زیر بغلش و توی یک دستش کندترین چاقوی خانه و یک دستش روی دهانش و چادرش را جمع کرده بود پشت پاهایش زیر زانوهایش و چمباته زده بود پشت در و از لای در نگاه می کرد و کیلکیلکیل می خندید به همه ی این ماجرا ... جرات ندارد که اینجوری با این خنده ی کفر سگ درار  از در الان بیاید بیرون که ... جرات که ندارد  این گاردلیا خانم ما ... جرات که ندارد این پدر سوخته ... وای به اون لحظه ی لعنتی که کفر سگ فدرس دربیاید گاردلیا ... وای به اون روز گاردلیا ... وای به اون روز ...

نوشته شده توسط فدرس و گاردلیا در شنبه بیست و دوم اسفند 1388 |